Masterclassak, lab-en, ezkutuko esperientzia eta autozinearen klaxonen aurretik… Lariak egon ziren.
Topaketa txiki baina arimadunak, bi hilean behin Bilbon antolatu genituenak, bertako eszenari ahotsa emateko. Ostegunetan, inolako pretentsiorik gabe. Bi solasaldi. Gai bat. Partekatzeko gogoa.
Musika, tipografia, prozesuak, porrotak, landu gabeko ideiak… Edizio bakoitza beste zerbaiten ingurukoa zen, baina beti gauza bera komunean: Serifalaris komunitatea bera protagonista. Normalean egiten dutena erakusteko espaziorik ez zuten diseinatzaileak, ilustratzaileak, sortzaileak eta estudioak. Ezta lasai kontatzeko ere.
Ekitaldi bat baino gehiago, topagune bat. Eta bere garaian ez bagenekien ere, hor hasi ziren gerora etorriko zena baino gehiago ehuntzen: lankidetzak, ekimen berriak… eta euskal diseinuaren sarea, gaur egun askoz sendoagoa dena.
Lariak hori izan ziren: Bizkaian diseinuaz hitz egitea arraroa izateari utzi zion lehen tokia.
Eta beharrezkoa izaten hasi zen.
