Pep Carrió egilea da, jatorrizko latinezko adieran autorea: zerbait hazi, ernaldu eta sortzen duena. Zeregin horretara hurbiltzeko eta beste zeregin batzuetatik eta beste izen batzuetatik bereizteko, gomendagarria litzateke suitzar labana gisa erabili ohi ditugun kontzeptu semiologikoei uko egitea: begirada, metodoa, hizkuntza, estiloa, diskurtsoa, nortasun-ezaugarriak, etab. Hortik pasatuko ez bagina, beste batzuei buruz esandakoa esango genuke azkenean, baita hari buruz esandakoa ere. Era berean, ez dirudi komenigarria denik prozedura erretorikoen katalogoa hedatzea; erretorika-prozedurak (metafora, metonimia, elipsia, errepikapena, etab.) zenbatutako babak dira, eta nahitaez bat etorri behar dute beste egile batzuenekin. Pep Carrióren obra pentsatzen hasteko gomendioa bizitzeko modu bat bezala ulertu behar da. Bizimodua beti da bakarra. Pep Carrió modu arraro eta berezian bizi da: materialaz elikatzen da, jada denaz, eta, askotan, izan zenaz. Aurkikuntzara daraman bilaketa nekaezinean aurrera doa: ez da nahikoa izatearekin, agertu behar da, hor egon behar da. Harremanaren printzipiotik abiatuta ordenatzen du: izan zenak eta denak beti eramaten du beste errealitate batera, hau ere izan zen eta den errealitatera, eta hori beste errealitate batera, eta hau beste errealitate batera. Eta, azkenean, metamorfosiaren posibilitatea aitortuz ematen dio zentzua: lehenago edo geroago izan zena eta dena beste zerbait izango da.
Diseinatzaile grafiko gisa egindako lana partekatzen du, bereziki argitalpen- eta kultura- esparrura bideratua, artista plastiko eta ilustratzaile gisa egindako lanarekin. Bi alderdi horiek argitalpen eta erakusketa ugaritan islatu dira, eta beti nabarmendu du bere obraren nortasun artistiko, poetiko eta kontzeptual sendoa.
Pep Carrió ideien diseinatzailea da, esaera hura ona egiten duten horietakoa: pentsatzen dut, gero diseinatzen dut.
